X
تبلیغات
رایتل
26 آذر 1388

                                                                                  برای بامداد و منصور

                     ۱

سوار،

با خنجری از ابریشم

عاج، پیچیده بر ترمه‌ی برفی.

شمشادی که بلند نیست، مطول است. 

                    ۲     

بی‌گمان،

تو برای مداوای انزوای من

مرگ را باید در استوایی‌ترین قاره‌ی آفتاب

که مشرق ِنوبنیادش را

از تکانِ کتف‌های گندم‌گونِ من

                                خواهد شناخت

                    از عزیمتِ خود شرم‌‌گین کنی.

                   ۳          

نه،‌ نه،‌ نه،

تو تنها اقاقیای یادبودِ منی

که به‌خاطر ِ مزار نروئیده‌ای.

                  ۴

تابوتی از مفرغ

که در باران‌ها زنگ‌ نمی‌زند و بر شانه‌ها

به‌سبکی ستاره‌ی ستوانی روستازاده‌ست،

در فرصتِ این شمشاد

                      تشییع می‌شود

                 و با صفیر ِخاموش ِچشمی

                         مثلثِ تنهاییم به‌هم می‌ریزد.

 

 

 

                                                                                         بهرام اردبیلی